بنشین خوش نشسته ای بر بام

پاکی آوردی ای امید سپید !

همه آلودگیست این ایام

 (( احمد شاملو ))

با شعری از  ۱۰ سال پیش این صفحه را بروز می کنم

و با خود می گویم :(( کاشکی این مردم  ُ دانه های دلشان پیدا بود ))

رفتی و باز هم  به بلا می سپاریم؟                             با اینهمه   غریبه    چرا       می گذاریم ؟

هر روز  در گلوی   نفسگیر   پنجره                             مانند بغض    کهنه   چرا  می فشاریم ؟

دیوارهای کوچه همه خوب شاهدند                             از  ابتدای     نام    تو     تا  سوگواریم

می بینیم چطور به پایت شکسته ام ؟                              آرامشی  بده به     غم    بی قراریم

من آن ستاره ام که ز خود دور کردیم                              عمریست  عابر    گذر     بی  مداریم

بعد از تو جاده ها همه تصویر گریه اند                              خود  را  سپرده ام به تو هر جا بباریم

دستان تو اگر چه مرا برگ برگ ریخت                               باز آ ! که  آن   درخت   پر از   یادگاریم

برگرد    راه    ممتد   ویرانی    مرا                               ای خواهش همیشه ی چشم انتظاریم

داویچه هه ر چی زمسانه نیشتیه سه نام شانم

لوله لول وایه و بی وه لگی

ژاوه ژاو ته نیای نیشته سوخانم

هه نامه هه واوا روچی

                               نه شنه فتیه م

 هالی به رف تور پامان پرا نه کردو

 ترجمه :

             لرزش همه ی زمستان ها بر شانه هایم نشسته است

             صدای باد می آید و بی برگی

             درد و رنج تنهایی در اعماق استخوانم جای کرده است

             صدایم در فضا منجمد شد

                                               مرا نشنیدی . . .

             هنوز برف رد پایمان را پر نکرده بود

                                                         چرا گم شدیم ؟

       راستی  پاییز چی داره که اینهمه خاطر خواه تو غمش دست و پا میزنند و عقده ها و غم های خودشون رو تو رنگ های زرد و قرمزش  میخوان پیدا کنند . هر کی و هر چی هست یه پاکباخته ایه که تو قمار به دست خون افتاده و پنجه های سرخش رو  پای خاطرخواهیاش گذاشته .

   دیروز عصر باران من زیر باران درختا رو نگاه میکرد و میگفت : تو این سرما چرا اینا لخت شدن و دارن میلرزند نمیترسند سرما بخورند ؟  خوش به حالش که مثل من فکر نمیکرد . . .  

من و  تو   بی کسی  که  سمانه  پاییز                        دووانی  ئی  که سه  به سمانه پاییز

وه  ره نگ زه ردی ئه لاتر  نیمنه چه م                      نمونی هه ر هه سه هه سمانه پاییز

بعد غیبتی طولانی و کسالت بار برگشته ام . . .  

نه به این خاطر که چیزی از خودم بنویسم چونکه چیزی ندارم و این رو تمام ترک های دیوار اتاقم با دهن گشادشان رو سرم داد می زنند  . . .

به خاطر کسایی که دوشتشان دارم و دیدارشان این روزها برام خیلی سخت شده و این پنجره که دیگه نباید بهش مجازی گفت ( البته از سر درماندگی و اجبار ) ، بهم کمک میکنه که هر ازگاهی ببینمشون ، ازشون چیزی بشنوم و براشون درد دلی کرده باشم . . .

                                                                                                                         تا بعد ...